Luiers

Per jaar wordt er 175 kiloton babyluiers en eenzelfde hoeveelheid incontinentieverbanden weggegooid. Vanwege de samenstelling worden deze producten op dit moment nog niet gerecycled.

Doordat recycling niet mogelijk is, worden luiers en incontinentieverbanden nog nergens gescheiden verwerkt. In sommige gemeenten worden ze al wel gescheiden ingezameld.

Luiers bestaan grofweg uit drie componenten: plastic, cellulose en SAP’s (super absorbend polymers), los van de ballaststoffen. De componenten zitten in verschillende lagen aan elkaar vast. Op dit moment bestaat er in Nederland een techniek die het plastic door verhitting scheidt van de cellulose. De luiers worden vermengd met slib, daaruit ontstaat een slurrie die verhit wordt. Het plastic drijft naar het oppervlak, en de rest van het slib wordt afgevoerd en gebruikt voor het opwekken van warmte en biogas. De luiers hebben na dit proces als een soort mest gefungeerd voor het slib, waardoor het slib is ‘opgewaardeerd’.

Nog onduidelijk is het effect van deze techniek op microplastics in het oppervlaktewater. Het water wordt immers teruggevoerd naar onze rioolzuiveringsinstallaties, wat zou betekenen dat er microplastics in ons oppervlakte-drinkwater terecht kunnen komen. Daarnaast wordt de cellulose in dit proces niet herwonnen maar verbrand. Voor incontinentieverbanden geldt dat de plastics het kleinste bestanddeel vormen en cellulose het overgrote deel. Door de cellulose-vezels te verbranden in het proces wordt er naar de maatstaven van het concept LAP3 niet gerecycled maar verwerkt.

Omdat die voorgenomen wetgeving voorschrijft dat een deel van een product hergebruiken niet onder ‘recycling’ valt, is dit proces nog niet voldoende om luiers werkelijk te recyclen. Daarnaast willen we als CirkelWaarde eerst meer weten over het vrijkomen van microplastics voordat we voor brede toepassing zullen pleiten.

Kom je graag met ons in contact hierover? Mail dan naar michiel.westerhoff@circulus.berkel.nl.